Introducing the Ancient Egyptian Animal Bio Bank at the KNH Centre for Biomedical Egyptology, University of Manchester

L.M. McKnight, S.D. Atherton & A.R. David

Introduction

Building on the success of the International Ancient Egyptian Mummy Tissue Bank established in Manchester in 1996 (Lambert-Zazulak 2000: 44; David 2008: 240), the Ancient Egyptian Animal Bio Bank is a centralised database for ancient animal remains in collections outside Egypt. The Bio Bank contains acquisition records, geographic provenance and date, measurements and descriptions, photographs, radiographic images (X-ray and CT scans) where possible, and results from previous studies. It also provides a safe location for the storage of small samples removed from such specimens, providing an unparalleled resource for use by future researchers.

The Bio Bank can be viewed alongside research currently underway at international institutions, such as the Animal Mummy Project at the Cairo Museum (Ikram & Iskander 2002; Ikram 2005), and previous work by the authors (Owen 2000, 2001; McKnight 2010). These projects strive to enhance our understanding of these specimens, the treatment of animals in the ancient world, and the complex belief system they belonged to.

Figure 1. The dissected remains of a mummified hawk showing the poor levels of preservation often encountered when dealing with material of this type (© Kirklees Museums and Galleries; photograph: L. McKnight).
Click to enlarge.

Work to date

An initial mailing to institutions in northern England known or suspected to hold mummified animal material was conducted to gauge the level of response we could expect when the geographical scope of the project was widened. Initially, museums were visited, the specimens were fully recorded and a photographic record was created. Existing radiographic images were collected for incorporation into the database. Through a partnership with the Clinical Radiology team at the Central Manchester Teaching Hospital, the project offers radiological analysis to museums with limited resources. It remains the responsibility of the participating institutions to arrange transport and insurance. Specimens deemed too fragile to be transported were sampled on site at this stage by the Bio Bank team.

Figure 2. A mummified cat from the Derby City Museum collection displaying full access to the facial area due to lack of bandaging (© Derby City Museum; photograph: L. McKnight).
Click to enlarge.

Invasive sampling was conducted on poor quality specimens — those in a fragmented state or those that had suffered damage since their excavation, such as the remains of a mummified hawk (Figure 1). A few specimens had been dissected which allowed direct access into the core and to the skeletal remains. It is difficult to give the sample sizes required for the Bio Bank without first seeing the specimen and conducting an initial assessment including the state of preservation, levels of decoration (the aesthetic appearance) and limitations of access to the contents of the bundle, as shown for example by a mummified cat with missing bandaging around its face (Figure 2).

The rationale behind invasive sampling was to gather material to form the basis of the research against which our aims and objectives would be tested using modern biomedical techniques. Aside from allowing research by the KNH Centre for Biomedical Egyptology, the Bio Bank will provide a resource for international research. Applications from scholars in the field of Egyptology will be welcome; they will be required to submit comprehensive research proposals on how they plan to use the information and samples. Full results of any such research will be stored in the Bio Bank for the use of future generations, thus preventing the duplication of destructive analysis.

Figure 3. The naturally desiccated mummy of a domestic cat discovered in the bricked up chimney of a house in Ponty Pridd, Wales (© National Museum of Wales, Cardiff/Central Manchester University Teaching Hospitals NHS Foundation Trust).
Click to enlarge.

مجله بين المللي تحقيقات دامپزشکي > دوره 4, شماره 2 >

عنوان (انگلیسی): Detection of the “Tim” gene of sheep Giardia using “Tim” Gene primers of Giardia with human origin

نشریه: مجله بين المللي تحقيقات دامپزشکي

شماره: مجله بين المللي تحقيقات دامپزشکي (دوره: 4, شماره: 2)

نویسنده: ميترا زارع بوراني ، فاطمه ميرهادي ، مصطفي زضائيان ، نسرين دشتي

تاریخ: ‏۱۳۸۹/۰۸/۱۶ برگرفته از:پایگاه نشریات الکترونیکی دانشگاه تهران

http://journals.ut.ac.ir/download?service=articleFileService&f=mAXSYEsi3pE%3D

باستان شناسی ایران هرجند بسیار از کشورهای پیشرو این رشته عقب تر است اما در گذشته ای نه چندان دور  جهشی رو به کمال را در پیش گرفته بود. ولی امروز احساس می کنم سکوتی عمیق در فعالیت های باستان شناختی وجود دارد که نمی شود به درستی گفت ناشی از چه مواردی می باشد اما آنچه که به طور یقین می توان بیان کرد نبود راهنمایی کارشناس و متخصص و دلسوز در مسیولیت های کلان این رشته است. و شاید هم اینگونه نباشد.....................

باستان شناسی امروز بسیار تک بعدی شده است و همواره در یک راستا و  بدون توجه به تخصص عمل می شود هرچند هستند افرادی که در جنبه ی مدیریتی و سرپرستی تبحر دارند اما در هدایت و راهنمایی کارشناسان دچار ضعف می شوند. شاید دغدغه های مالی مدیریت ها را کمتر به سمت نگاه علمی می کشاند و تلاش آنها بیشتر در ارضای معیشت اعضا و حفظ معیشت خود باشد که نمی توان منکر این قضیه بود چراکه آرامش روحی در ایجاد محیطی آرام برای اجرای دقیق و علمی فعالیت ها لازم است........

اگر به باستان شناسی امروز ایران کل نگر بیاندیشیم گذران و حرکت بی برنامه را می بینیم....(شاید من اغراق می کنم اگر شما موردی را می شناسید که اینگونه نباشد معرفی کنید) و بیشتر با اهداف کوتاه مدت و ایجاد فضای شناختی چند روزه از سایتی باستانی این مهم اجرا می شود. بویژه در بررسی های باستان شناختی که همواره تفریحی و سیاحتی و شاید هم زیارتی باشد.

در کاوش ها و بررسی های باستان شناختی امروز که بایستی از علوم مختلف بهره ها برد و از تکنولوژی های نو استفاده ها کرد اما در جامعه باستانی ایران اینها جایگاهی ندارند و هنوز همانند ۱۰۰ سال پیش و با روش های قدیمی کارها پیش می رود!(البته هستند گروههای انگشت شماری که گم اند!)

جامعه باستان شناسی دانشگاهی کشور نیز گذر زمان را پیش گرفته و کلاس ها یشان بیشتر تعاریف و داستان های قدیمی باستانی است. و دروسی که سر فصل های آن دیگر کهنه شده است به خورد دانشجویان گشنه از دانش باستان شناسی داده می شود که مسلما برایشان کارایی کمی دارد و این ذهن های مشتاق و این مغز های آماده را سیر نمی کند ...... 

اینها چکیده ای از دلواپسی هایی بود که از جامعه باستان شناسی امروز دیده می شود ....راهکارها و مشکلات و دلواپسی های شما را هم  با دل می پذیرم  و عنوان خواهم کرد..

مجتبا ق ۶/۶/۸۹

نوشتار اصلی در ادامه مطلب -ترجمه در زیر

نوشته:
كارل زيمر

«لذتي بالاتر از اين نيست كه مرد دشمنانش را به زانو درآورد و در مقابل خويش بر خاك افكند. بر اسب‌هايشان سوار شود و اموالشان را از چنگشان بيرون آورد. چهره عزيزانشان را غرق در اشك ببيند و زن‌ها و دخترانشان را تصاحب كند.»        چنگيزخان
همسري پيدا مي‌كنيد. به جايي مي‌رسيد. تمام دنياي زمانتان را مي‌گيريد و در طول عمرتان به عظمتي دست مي‌يابيد. اما در بلندمدت، اينها واقعا چقدر اهميت دارند؟ پس از آنكه مرديد، مي‌آيند دفتر كارتان را خالي مي‌كنند. عكس يادگاري‌تان را هم از روي ديوار بر مي‌دارند. تنديس شكوهمندي كه از خود ساخته بوديد، در بادهاي ويراني فرو مي‌پاشد.
يك راه براي غلبه بر فناپذيري‌تان بنيان‌گذاري يك سلسله پادشاهي است. گروهي موفق از نسل شما مي‌توانند خودشان را نسل در نسل نگهدارند و نامتان را زنده نگهدارند… يا دست كم DNAتان را. اين همان كاري است كه چنگيزخان انجام داد و با موفقيت حيرت‌آوري هم اين كار را انجام داد. امروزه حدود 16 ميليون مرد به اضافه تعداد نامعلومي زن، مستقيما از او نسب مي‌گيرند. خانواده بزرگ خان در يك نقشه‌برداري گسترده از DNA پيدا شدند.
وقتي ژن‌هايمان را به فرزندانمان منتقل مي‌كنيم، برخي نشانگرهاي (marker) ژنتيكي شاخص نيز به آنها ارث مي‌رسد. دانشمندان در طول 20 سال گذشته آموخته‌اند كه چگونه اين نشانگرها را تشخيص دهند و چگونه از آنها در بررسي تاريخ انسان استفاده كنند. براي مثال، آثار مربوط به انتشار گونه‌ها از آفريقا به ديگر نقاط جهان حدود 50 هزار سال پيش در اين نشانگرها حفظ شده است.
ژنتيك‌دانان نيز براي به دست آوردن اطلاعات بيشتر درباره تبار نياكاني اقوام بخش‌هاي مختلف جهان، از نشانگرهاي ژنتيكي استفاده كرده‌اند. دستاوردهاي ژنتيكي چنگيزخان در پژوهشي كه در آن يك تيم بين‌المللي، DNA متعلق به 2123 مرد از آسيا را تحليل كرد آشكار شد. چرا فقط مردان؟ زيرا كروموزوم Y برخلاف كروموزوم‌هاي ديگر، در هر مرد معمولا فتوكپي كروموزوم Y پدرش است. (كروموزوم‌هاي ديگر جفتي‌اند و پيش از آنكه ما آنها را از پدر و مادرمان به ارث ببريم با هم مخلوط مي‌شوند.)
ژنتيك‌دانان در بررسي مردان آسيايي يك نشانگر ژنتيكي فوق‌العاده قابل توجه كشف كردند. اين نشانگر در مرداني يافت شد كه در منطقه‌اي پهناور از چين تا مغولستان و از آنجا به طرف غرب تا ازبكستان زندگي مي‌كنند. هشت درصد از مردان اين منطقه داراي اين نشانگر هستند. فراسوي اين مرزها نشانگر مورد بحث تنها در نيم درصد از مردان آسيايي يافت مي‌شود. بررسي‌هاي دقيق‌تر نشان داد كه اين نشانگر احتمالا هزار سال پيش، به اضافه يا منهاي سه قرن، از مغولستان منشا گرفته است.
تمام اين شواهد ژنتيك‌دانان را به سوي نتيجه هيجان‌انگيز رهنمون شد: مرداني كه داراي اين نشانگر خاص هستند همگي از چنگيزخان نسب گرفته‌اند.

فسیل‌های منطقه فسیلی مراغه قدمت هفت میلیون ساله این منطقه را به عنوان نخستین اثر ملی، طبیعی و فسیلی ایران بازگو می‌کنند.

این منطقه یکی از غنی‌ترین مناطق سنگواره‌ای جهان بوده و در آخرین مطالعات صورت گرفته فسیل‌های اجداد ماموت، زرافه و آهو در این منطقه کشف شده‌است. لایه‌های فسیلی موجود در مراغه مربوط به اواخر دوران نوزیستی زمین‌شناسی یعنی چهار تا هفت میلیون سال قبل هستند که با انجام کاوش‌های علمی می‌توان اطلاعات بسیار دقیقی را از زندگی جانوران غول‌پیکر در این منطقه به دست آورد. منطقه فسیلی مراغه به دلیل دارا بودن فسیل ماستادون و ماموت‌ها (سنگواره‌های پیش از تاریخ) دارای شهرت جهانی بوده و هم اکنون مورد حفاظت ویژه سازمان حفاظت محیط زیست قرار دارد. منطقه فسیلی مراغه به عنوان نخستین اثر ملی، طبیعی و فسیلی ایران از بالاترین رده‌های حفاظتی سازمان محیط زیست است. به گزارش خبرگزاری جمهوری اسلامی این منطقه در شورای عالی حفاظت محیط زیست ایران به عنوان اثر ملی و طبیعی به تصویب رسیده است

در حدود یک قرن پیش استخوان‌های منطقه فسیلی مراغه را به بقایای آدم‌های قوی‌هیکل، آدم‌های شاخدار، اسب شاخدار و دیو نسبت می‌دادند. مطالعات انجام شده طی یک قرن اخیر توسط حفاران و مکتشفان داخلی و خارجی نشان داد که در این منطقه فسیل‌های مهره داران نیز وجود دارد.

«بهشت فسیلی مراغه» عنوانی است که از سوی فسیل‌شناسان به این منطقه داده شده‌است. فسیل‌های مهره‌دار مراغه از مدت‌ها پیش نظر زمین شناسان را به خود جلب کرده و از همین رو محققان زیادی از روسیه، آمریکا، فرانسه و ژاپن در این ناحیه کار کرده‌اند، به گونه‌ای که بخشی از نمونه‌های فسیلی در موزه‌های تاریخ طبیعی وین، پاریس، لندن و لس‌آنجلس در معرض نمایش قرار دارند.

سازمان محیط زیست نیز نظر به اهمیت این منطقه برنامه‌هایی چون ادامه مطالعات جامع دیرین‌شناسی، شروع عملیات اجرایی و ساختمانی مرکز تحقیقات و موزه فسیل شناسی و ایجاد اولین موزه صحرایی (field museum) را آغاز کرده‌است. نماینده موزه تاریخ طبیعی تهران در مراغه به ایسنا می‌گوید: با توجه به اهمیت این منطقه در فسیل شناسی در نظر داریم تا در قالب یک طرح بزرگ، ژئوتوریسم این منطقه را احیا کنیم، به ویژه در غارهایی چون غار کبوتر که از اعجوبه‌های آفرینش محسوب می‌شوند.

منطقه فسیلی مراغه به عنوان اولین اثر ملی-طبیعی فسیلی به مساحت ۱۰۲۶ هکتار ثبت شده و بالاترین رده حفاظتی را اخذ کرده‌است. اکنون دانشگاه تبریز سرپرستی پروژه کاوش و تحقیقات منطقه فسیلی مراغه را به عهده داشته و تاکنون بقایای ارزشمندی از این ناحیه کشف شده‌است.

در خصوص نگهداری این آثار اولین موزه دیرینه شناسی و سنگواره ایران به مساحت ۵ هزار متر مربع در مراغه احداث می‌شود تا آثار مکشوفه در آن نگهداری شوند. هم چنین قرار است تا آثاری که قبل از انقلاب توسط آمریکایی‌ها برای مرمّت از ایران خارج شده، طبق رای دادگاه لاهه به ایران عودت داده شده و در این موزه به نمایش درآیند.

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

آسترالوپیتکوس یک نوع اصلی کهن از موجودات انسان نما یا همان هومینیدهاست. عموما تصور می شود که نوع ما انسانها، هومو، از این گروه تکامل یافته باشد. بنابراین رابطه آسترالوپیتکوس با هومینیدهای دو پای حتی قدیمی تر، برای درک سرمنشاء پیدایش ما انسان ها اهمیت اساسی دارد.وقتی دانشمندان بقایای ۱/۴ میلیون ساله آنامنسیس را در کنار فسیل های یافته شده در همان ناحیه کلی از اتیوپی قرار می دهند، به این نتیجه می رسند که این نمونه ها ظاهرا سیر تکامل میان گونه های قدیمی تر و جدیدتر را کامل می کند. تیم وایت گفت: «نکته با اهمیت در مورد این سلسله اتیوپیایی این است که آنامنسیس بین هومینیدها قدیم تر و اخیرتر جای گرفته است.»

انسان میانیاین یافته شکاف میان یک گونه کهن تر به نام آردیپیتکوس رامیدوس با قدمت ۴/۴ میلیون سال و گونه های تازه تر موسوم به آسترالوپیتکوس آفارنسیس که در حدود ۴/۳ میلیون قبل در اواش میانی می زیستند را پر می کند. آسترالوپیتکوس آنامنسیس نقش واسطه را میان این دو بازی می کند؛ نه فقط از لحاظ ترتیب زمانی بلکه همچنین به لحاظ آناتومی. گونه آنامنسیس برای دانشمندان تازگی ندارد، اما محققان می گویند که این اولین بار است که نشان داده می شود این سه گونه به ترتیب زمانی و در یک مکان، یکی پس از دیگری ظاهر می شوند.

یک توضیح ممکن برای این کشف این است که یک گونه به سادگی به گونه دیگر تکامل یافته است. یک احتمال دیگر این است که آسترالوپیتکوس ابتدا به عنوان انشعاب فرعی آردیپیتکوس ظهور کرد. براساس این نظر، گونه مادر برای مدتی در کنار گونه دختر می زیسته تا اینکه منقرض شده است.اما هیچ نشانه ای مبنی بر اینکه این سه گونه همزمان در اتیوپی زیسته باشند یافت نشده است.

شکافی که هنوز باز است.تیم وایت توضیح داد: «فکر می کنم بتوان بدون اغراق استدلال کرد که شواهد ضمنی استوار بر جغرافیا و زیستگاه، نشانگر تکامل یکی از گونه ها به دیگری است و آنچه ما اینجا ناظر آن هستیم همانا شکل گرفتن مرحله دوم تکامل انسان یعنی پیدایش آسترالوپیتکوس است.»کشفیات تازه تا حدودی شکاف میان آردیپیتکوس و آسترالوپیتکوس را پر می کنند اما نه به طور کامل. پروفسور وایت گفت: «شکاف کاملا پر نمی شود؛ 

یک شکاف بزرگ پر شده اما دو شکاف کوچکتر ایجاد شده است. ما اکنون شکافی میان ۴/۴ میلیون سال قبل و ۱/۴ میلیون سال را پیش چشم داریم. این یعنی ۳۰۰ هزار سال؛ که با مقیاس های انسانی زمانی بس طولانی است، اما نه در مقیاس های زمین شناسی.»این فسیل ها متعلق به حداقل ۸ موجود بوده است و شامل بزرگترین دندان نیش متعلق به یک هومینید، قدیمی ترین استخوان ران شناخته شده از آسترالوپیتکوس و همچنین استخوان های دست و پا از این موجود است. 

فسیل 47 میلیون ساله موجودی شبیه به میمون پوزه دار ماداگاسکار که به طرز خارق العاده ای سالم باقی مانده است در آمریکا رونمایی شده است.
این فسیل به قدری سالم مانده که می توان رد به جا مانده از پوستش بر سنگ را دید و حتی آثار آخرین غذایی که خورده پیداست.

ادعا می شود این فسیل که "آیدا" نامگذاری شده "حلقه گمشده" میان پستانداران عالی امروزی - میمون ها و انسان - و خویشاوندان دورتر آنهاست.

اما برخی کارشناسان مستقل به دیده تردید به این ادعا می نگرند و به علاوه به سر و صدای زیاد پیرامون معرفی آیدا انتقاد داشته اند.

این فسیل در موزه تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک و توسط شهردار این شهر رونمایی شد.

هرچند جزئیات فسیل به تازگی در یک نشریه علمی - PLoS One - چاپ شده است یک برنامه تلویزیونی و کتاب مرتبط با آن آماده انتشار است.

آیدا در دهه 1980 در گودالی به نام "مسل پیت" در نزدیکی شهر دارمستات در آلمان که یک گنجینه ارزشمند فسیلی توصیف می شود پیدا شد.

آیدا در دهه 1980 در گودالی به نام "مسل پیت" در نزدیکی شهر دارمستات در آلمان که یک گنجینه ارزشمند فسیلی توصیف می شود پیدا شد.
این فسیل در بخش اعظم زمانی که از کشف آن می گذرد جزو یک مجموعه خصوصی بوده است.
تحقیق درباره اهمیت این فسیل تحت سرپرستی یورن هوروم از موزه تاریخ طبیعی در اسلو پایتخت نروژ انجام شد.

وی گفت که این موجود فسیلی "نزدیک ترین چیزی است که می توان به یک جد مستقیم" پستانداران عالی پیدا کرد و کشف آن را "تحقق یک رؤیا" توصیف کرد.

این موجود ماده در دوره ای از تاریخ زمین موسوم به اییوسین که در شکل گیری پستانداران عالی اولیه نقش اساسی داشت زندگی می کرد و در نگاه اول شبیه یک لیمور (میمون پوزه دار ماداگاسکار) به نظر می رسد.

اما این موجود فاقد مشخصات بدوی مثل "شانه دندان" است؛ مشخصه ای که در آن دندان های پایینی بخش جلو مانند دندان برش و نیش کشیده و در هم و به طرف جلو منحرف هستند. این موجود همچنین فاقد یک پنجه مخصوص برای تمیز و مرتب کردن موهاست.

تیم محققان نتیجه گیری کرد که این موجود یک لیمور نبوده بلکه یک گونه دیگر است. آنها این موجود را به مناسبت دویستمین سالگرد تولد چارلز داروین و محل کشف، "داروینیوس ماسیلا" نامگذاری کرده اند.

دکتر ینز فرانزن متخصص فسیل های "مسل پیت" و عضو تیم تحقیق، آیدا را به دلیل کامل بودن اسکلت "مثل هشتمین شگفتی جهان" (اشاره به عجایب هفتگانه) توصیف کرد.

او به گروهی تعلق دارد که پستانداران عالی تر و انسان ها از آن تکامل یافتند اما برداشت من این است که روی خط مستقیم نیست

یک عضو تیم تحقیق

وی گفت این فسیلی است که "فسیل شناسان معمولا تنها می توانند خوابش را ببینند."

وی گفت به علاوه آیدا به خاطر داشتن ناخن به جای پنجه، دستی با قابلیت گرفتن و یک انگشت شست روبرویی - مثل انسان و برخی دیگر از پستانداران عالی - "شباهت نزدیکی به خود ما دارد." اما وی گفت که برخی جنبه های دندان نشان می دهد که جد مستقیم پستانداران عالی نیست و بیشتر مثل "عمه" است تا "مادربزرگ".

وی گفت: "او به گروهی تعلق دارد که پستانداران عالی تر و انسان ها از آن تکامل یافتند اما برداشت من این است که روی خط مستقیم نیست."

کارشناسان مستقل بی صبرانه منتظر دیدن این فسیل هستند اما به هرگونه ادعایی در مورد اینکه این یک "حلقه گمشده" است تا حدودی به دیده تردید می نگرند.

دکتر هنری جی از سردبیران مجله "نیچر" گفت که این اصطلاح گمراه کننده است و اینکه جامعه علمی باید اهمیت این یافته را ارزیابی کند.

وی گفت: "خیلی عالی است که یافته ای جدید داریم و خوب مورد مطالعه قرار خواهد گرفت."

اما وی افزود که بعید است این یافته در طراز کشفیات عمده ای چون "آدم فلورز" یا دایناسور پردار قرار گیرد.